МИРЧА КАРТАРЕСКУ

Мирча Картареску е роден на 1 јуни 1956 година во Букурешт. Тој е писател, редовен професор на Универзитетот во Букурешт и новинар. Член на Сојузот на писателите на Романија, како и на романскиот ПЕН.
Досега има издадено повеќе од 30 книги – романи, поезија, есеи, колумни, академски трудови и голем број статии. Меѓу неговите најважни дела би можело да се споменат следниве: „Маскирање“, „Заслепување“, „Соленоид“; книги со новели и куси раскази: „Носталгија“, „Зошто ги сакаме жените“, „Меланхолија“, „Кафеното око на нашата љубов“; поезија: „Љубов“, „Сѐ“, „Ништо“, „Левантот“, „Никогаш не плачи за помош“. Неговите книги имаат екстремно позитивни критики во најважните европски и американски списанија.
Неговите книги се преведени на повеќе од 25 јазици. Ги има добиено најголемиот број романски литературни награди, како и многу интернационални меѓу кои ќе ги споменеме Томас Ман наградата во Германија (2018), Форментор во Шпанија (2018), Грегор фон Рецори наградата во Италија (2015), Австриската државна награда за литература (2015), Лајпцишката награда за книга за европското разбирање (2015), Берлинската награда Дом на светски култури (2015), Големата награда за поезија во Србија (2013), Виленица наградата во Словенија (2011), итн.. Исто така, бил во најтесниот избор за наградата Медицис во Франција, како и за Европската награда Стрега во Италија.

ЈОАНА НИКОЛАЕ

Јоана Николае (родена во Sângeorz-Băi, Bistriţa-Năsăud – Романија) е авторка на неколку изданија поезија „Ретуширана фотографија“, „Северот“, „Судбината“, „Кенотаф“, „Автоимун“ - „Најдобра книга во 2013“ од Сојузот на писателите на Романија, антологија „Ломографии“, три новели „Небо во стомакот“, „Птица на жица“, „Црниот пелин“ – финалист за најважните национални литературни награди, победник за наградата за проза доделена од списанието Атенеу, „Книга на годината за 2018“ на натпреварот „Читателот знае најдобро“ и „Книгата на Регина“, победник на Романското радио за Културна награда за проза, Набљудувачка културна награда, Агенција де Карт награда и национална награда за проза „The Newspaper of Iassy“, и неколку изданија детска литература „Авантурите на Арик“, „Арик и платениците“, „Фербонија“, „Вертигија и Патување на Медило“.
Била номинирана за неколку интернационални награди, меѓу кои и Награда за источно-европска литература. „Северот“ е преведена на германски јазик (2008), „Небо во стомакот“ е издадена во Шведска (2013), во Бугарија (2014) и Германија (2018). „Птица на жица“ е преведена на српски, додека „Автоимун“ е издадена на бугарски (2016). Нејзини дела се вклучени во дваесет колективни книги во Романија, како и во неколку странски списанија и антологии итн.. Учествувала на многу национални и меѓународни конференции и фестивали. Избор од нејзината поезија бил преведуван на француски, германски, шведски, полски и бугарски јазик. Член е на Сојузот на писателите на Романија, како и на романскиот ПЕН.

АНТЕ ТОМИЌ

Анте Томиќ (1970) е познат хрватски писател. Толку познат, и толку многу пати споменуван во весниците и на телевизија, што сериозно размислува да си испечати визит-картички на кои ќе го напише токму тоа под неговото име - познат хрватски писател. Работи како новинар за „Јутарњи Лист“, а неговите саботни колумни се омилено четиво за сите оние кои сакаат да се насмеат дури и кога ситуацијата во земјата е лоша. Како писател досега има напишано четири романи: „Што е маж без мустаќи“, „Ништо не треба да нè изненади“, „Љубов, електрична енергија, вода и телефон“ и „Чудо во Поскокова Драга“. Има објавено и збирка раскази „Заборавив каде паркирав“, две книги со фељтони „Фолклорен фестивал“ и „Класа оптимист“ и две книги со колумни - „Покорниот граѓанин“ и „Момче кое ветува“. Заедно со Ивица Иванишевиќ го напишал сценариото за филмот „Последната волја“, а заедно со Рајко Грлиќ сценариото за „Нека остане меѓу нас“. Во соработка со Ренато Баретиќ и Ивица Иванишевиќ, го има напишано и сценариото за ТВ серијата „Ново доба“. Во 2005 година, Хрвоје Хрибар го сними филмот „Што е маж без мустаќи“ врз основа на неговиот прв роман, а една година подоцна Рајко Грлиќ го сними филмот „Караула“ базиран на неговата книга „Ништо не треба да нè изненади“.

МИЉЕНКО ЈЕРГОВИЌ

Миљенко Јерговиќ е еден од најзначајните писатели во регионот на поранешна Југославија. Тој е роден во 1966 година во Сараево, а денес живее во Загреб. Автор е на повеќе од 30 романи, збирки раскази и поетски изданија. Добитник е на голем број национални и меѓународни книжевни награди, како наградата за мир „Ерих Марија Ремарк“ (1995), Италијанската Premio Grinzane Cavour (2003), Ангелската книжевна награда за најдобар роман во Средна Европа (Полска, 2012) наградата „Његош“ (2015), Прозарт (2017). Тој е најчитаниот автор во регионот.

ОЛИВЕРА ЌОРВЕЗИРОСКА

Оливера Ќорвезироска (1965) е родена во Куманово. Основно и средно образование завршила во родниот град, а Филолошки факултет во Скопје, каде што живее и работи. Застапена е во дваесетина антологии на современиот македонски расказ, објавени дома и во странство. Нејзините раскази се преведувани на англиски, француски, унгарски, албански, чешки, српски, словенечки, полски, руски, германски и грчки јазик. Повеќекратен добитник е на значајни награди за расказ, а за „Сплетени раскази“ во 2003 год. ја има добиено наградата за најдобра проза „Стале Попов“.
Автор е на следниве книги:
„Трети кат“ и „Високите бели“ (поезија), „Кифличката Мирна“ и „Мојот брат од тринаесеттиот кат“ (романи за деца); „Дедо Миле“ (сликовница), „Отвораат ли сништата работа“ и „Еден Текст и една жена“ (критика и есеистика), „Заклученото тело на Лу“ и „Аб’т“ (романи за возрасни), „Страдањата на младиот лектор“, „(С)плетени раскази“, „Две перници“, „(Со)шиени раскази“, „Новелички без шеќер“, „Улиците што ги нема“ и „Престапни години“ (раскази за возрасни).

КАЛИН ТЕРЗИСКИ

Калин Терзиски е роден на 22 март 1970 во Софија, Бугарија. Дипломирал на Медицинскиот универзитет во Софија и специјализирал психијатрија.
За време на медицинските студии работел многу професии – столар, човечки ресурси, копирајтер, санитарец, уредник итн.. Од 2001 Терзиски работи како лекар во психијатриската болница „Св. Иван Рилски“. Исто така, од 1995 година тој се впушта во новинарството, како и најразлични артистички активности на радио и телевизиски емисии. Терзиски ги објавува своите текстови во периодични списанија и магазини. Терзиски почнал да пишува поезија и фикција во 1997.
Награди: Награда за најпродавана книга во Бугарија – за новелата Алкохол – 2010, Награда за литература од Европската Унија - 2011 за кусите приказни „Дали има некој за да те сака“. Златно перо – Награда за придонес во бугарската култура – 2013.
Досега Калин Терзиски има издадено 23 книги – 6 новели, 12 збирки со куси раскази и 5 поетски збирки.

ГОЈКО БОЖОВИЌ

Гојко Божовиќ (1972) поет, есеист, литературен критичар, уредник и издавач. Книги поезија: „Подземно кино“ (1991), „Душата на ѕверот“ (1993), „Песни за нештата“ (1996), „Архипелаго“ (2002), „Елементи“ (2006), „Околни божества“ (2012), „Карта“ (2017), „Тивкиот ѕвер на пладне“ (избрани песни и хроники, 2019)
Книги есеи: „Поезија низ времето: За српската поезија во втората половина на дваесеттиот век“ (2000), „Местото коешто го сакаме: За современата српска поезија“ (2009), „Литература и денови“ (2018), „Кралство без граници: За српската поезија на дваесеттиот и дваесет и првиот век“ (2019), „Играчки на судбината: Есеи за српската литература: XIX – XXI век“ (2020).
Антологии: „Антологија на поновата српска поезија: Деведесеттите, Дваесеттиот век“ (2005), „Место коешто го сакаме. Антологија за современата српска поезија 1945 – 2006“ (2006, 2011; на англиски), „Светот околу нас. Антологија на современите српски приказни“ (2009).
Есеи коишто ја третираат српската литература од дваесеттиот век и поетските прашања на современата литература.
Книги од избрани песни на Гојко Божовиќ се издадени во Русија, Бугарија, Северна Македонија и Хрватска.
Ги има добиено наградите „Душан Матиќ“, „Бране Цветковиќ“, „Ѓура Јакшиќ“, „Бранко Ќопиќ“, „Европа Џовани меѓународна награда за поезија“ (Италија), „Петар Кочиќ“ и „Грачаница Чартер“ за поезија.
Ја добил наградата од фондот „Борислав Пекиќ“ за есеј.
Три книги песни од Гојко Божовиќ се издадени на македонски јазик („Елементи“, избрани песни, 2010; „Околни божества: песни и хроники“, 2014, и „Мапа“, 2019), како и книгата есеи „Книжевноста и дните“ (2021)
Тој е основач и одговорен уредник на издавачката куќа „Архипелаг“ (Белград 2007) и Белградскиот фестивал на европската литература (Белград 2012).
Потпретседател е на српскиот ПЕН центар.
Живее во Белград, Србија.